Struktury wartości

W przypadku złota punktem odniesienia jest masa czystego metalu i cena jednostkowa. Wyrób inwestycyjny ma ponadto określoną postać, próbę, producenta i warunki sprzedaży. Stąd cena produktu może przewyższać samą wartość zawartego w nim kruszcu.

Notowanie ceny złota bywa podawane w dolarach za uncję trojańską. Przeliczenie na złote za gram wymaga poprawnej jednostki masy i kursu waluty odpowiadającego badanemu momentowi. Ostateczna kwota sprzedaży detalicznej może jeszcze zawierać marżę.

Nie wszystkie wyroby mają identyczny dodatek do wartości metalu. Wielkość produktu, płynność obrotu, dostępność i rozpoznawalność mogą różnicować premię. Zgodnie z opisem World Gold Council małe sztabki i monety często nabywa się z dodatkową premią ponad cenę spot.

W przypadku Krugerrandów rozróżnia się masę całej monety, masę zawartego w niej złota i cenę rynku wtórnego. Samej wartości nominalnej monety nie należy traktować jako wyceny jej zawartości metalicznej. Analiza szczegółowa wymaga konkretnego rocznika, wariantu i stanu.

Cena zakupu jest przepływem jednorazowym, natomiast koszt utrzymania może powracać w czasie. W urządzeniu do kosztu użytkowania wchodzą energia, serwis i ewentualna wymiana. Dla fizycznych metali mogą pojawić się koszty przechowywania, zabezpieczenia oraz różnica między ceną kupna i sprzedaży.

Porównanie dwóch alternatyw wymaga wspólnego horyzontu czasowego. Nie można zestawiać ceny zakupu z pojedynczym kosztem naprawy i na tej podstawie rozstrzygać całkowitej opłacalności. Równanie kosztu przedstawia analiza struktury cenowej.

Zmiana kursu waluty może zwiększyć cenę metalu wyrażoną w złotych przy niezmienionej wartości w dolarach. Odwrotna sytuacja jest także możliwa. To przykład dwóch niezależnych zmiennych wpływających na wynik końcowy.

Przy porównywaniu cen produktów o różnej masie istotny jest koszt jednostkowy, natomiast przy porównywaniu różnych form własności — również dostępność, warunki obrotu i ryzyko. Jedno kryterium nie zastępuje wielowymiarowej oceny.