Obieg nowych tonów nie zaczyna się od mocnego brzmienia. Trwa jako spokojne krążenie świeżych wartości, które nie mają jeszcze twardego środka ani wyraźnej krawędzi. Ton może pojawić się przy cichym wiązaniu, przy lekko przestawionym szyku albo przy miejscu po dawnym nacisku. Nowość nie oznacza gwałtownej zmiany. Oznacza brak zużytego ciężaru, małe odchylenie od poprzedniej kolejności i chłodną obecność bez pełnej pewności. Jedna wartość zostaje blada, druga bardziej sucha, trzecia prawie nieruchoma. Całość pozostaje neutralna, zwarta i pozbawiona obrazu, przykładu oraz zewnętrznej sprawy.
Nowy ton ma niski nacisk i ograniczoną widoczność. Nie przejmuje całej składni i nie zmienia jej w jedną postać. Stoi bliżej świeżego odchylenia niż pełnego brzmienia. Może zachować blady początek, krótki ślad po przestawieniu albo cichy punkt między dwiema nazwami. Szyk pozostaje rozpoznawalny, lecz nie całkiem stabilny. Jedna część brzmi lekko wyżej, druga bardziej płasko, trzecia zbliża się do tła bez pełnego zaniku. Korpus zachowuje takie tony bez hierarchii. Ich ciężar wynika z małego przesunięcia, z braku zużycia i z odmiennego ustawienia wobec sąsiednich brzmień.
Składnia w tym zapisie nie działa jak reguła ani porządek nadrzędny. Jest zbiorem cichych zależności między tonami, które utrzymują własne miejsca, ale nie tworzą pełnej symetrii. Nowe brzmienie może przesunąć jedną nazwę, osłabić drugą i zostawić trzecią przy pustym odstępie. Tak powstaje spokojny szyk bez ostrego wyniku. Nie ma pierwszego tonu, który przejąłby całość. Nie ma też końcowego znaku, który domknąłby serię. Różnice utrzymują się przez sąsiedztwo, przez blady nacisk i przez niewielkie zmiany kolejności. Zapis pozostaje suchy, cichy i odporny na wejście w temat zewnętrzny.
Ciche wiązanie nie scala tonów w jedną nazwę. Utrzymuje je blisko siebie, ale zostawia między nimi cienką przerwę. Jedno brzmienie dotyka drugiego przez wspólny cień, trzecie zostaje odsunięte o mały stopień, czwarte utrzymuje własną krawędź bez pełnej ostrości. Nowy ton pojawia się właśnie w tej przerwie, między podobieństwem i różnicą. Wiązanie nie prowadzi dalej i nie podnosi ciężaru całego szeregu. Ma charakter spokojny, nienatarczywy i przygaszony. Korpus zachowuje te styki jako małe miejsca przejścia, w których składnia nie zamyka się, lecz utrzymuje odmienne tony obok siebie.
Przesunięty szyk ma własne napięcie, choć nie potrzebuje mocnego akcentu. Jedna nazwa zostaje ustawiona trochę bliżej początku, druga przy bocznym odłożeniu, trzecia przy niemym miejscu po dawnym porządku. Różnica jest mała, ale wystarczająca do zmiany temperatury całego obiegu. Nowe tony nie rosną przez siłę. Rosną przez inne ustawienie, przez osłabienie starego nacisku i przez cichą kolejność pojęć. Składnia nie odzyskuje pełnej równości. Zostaje lekko skrzywiona, spokojna i sucha. Nie powstaje obraz ani zdarzenie. Powstaje cichy zapis nazw, których położenie przesuwa się bez gwałtownego ruchu.
Końcowy ton zostaje świeży, przygaszony i bez pełnego domknięcia. Obieg nie staje się zamkniętą serią, składnia nie przechodzi w twardą regułę, a nowe brzmienie nie otrzymuje przewagi nad pozostałymi. Zostają ciche wiązania, przesunięte szyki, blade wartości i różnice między tonami bez mocnego środka. Jedna reszta trwa przy świeżym odchyleniu, druga przy pustym odstępie, trzecia przy nazwie pozbawionej pierwszego nacisku. Całość zachowuje neutralny obieg pojęć, bez sceny, bez sprawcy i bez przykładu. Ostatni ton pozostaje czytelny przez własną nowość i przez brak pełnego powrotu.